oostende

G. 22 jaar: ik ga de interimconsulenten gijzelen

Ik zie dat je uit het interimkantoor komt, en je lijkt zo boos.

Ja, ik ga de interimconsulenten gijzelen en daarna met een auto in hun stomme etalages rijden!

Oei, je bent echt kwaad… Hoe lang ben je nu al op zoek?

Ik ben al 3 jaar ingeschreven bij alle interim-kantoren in Oostende! Ik ben helemaal op. Wat doen ze eigenlijk met hun dossiers?! En waarom ik zo kwaad ben, is omdat ik weer eens ontgoocheld naar buiten kom. Vandaag moest ik hier zijn omdat ze me belden om te zeggen dat ik in Delhaize hier in Oostende kon beginnen. Dolgelukkig stapte ik het interim-kantoor binnen om mijn bevestiging te geven. En toen zei die ‘madam’ dat de job niet zal doorgaan. De supermarkt staat ‘on hold’ en ik kan er dus niet meer gaan werken.

 

Word je opgevolgd? Bellen ze je soms zelf op?

Nee, zeker niet. Ze beloven altijd dat ze me zullen contacteren, maar ze bellen nooit terug. Ik moet altijd zelf teruggaan. En dan vragen ze me steeds hetzelfde: “Is je adres nog hetzelfde? Is je telefoonnummer niet veranderd? En wat wil je van werk?”. “Ik ken de vragen al vanbuiten, het is op automatisme. ’t Is precies een cassetterecorder die telkens afgaat. Ik zal ook eens beginnen met alle antwoorden –want ik ken de vragen toch vanbuiten- op een cassette te zetten en ik zal die cassette laten afspelen in het interim-bureau!

Als ik geen voorstellen geef, komen zij amper af met voorstellen. Ik zag al enkele keren in de etalageruiten een vacature hangen voor ‘Verkoopster’. Maar telkens ik ernaar vraag, zeggen ze dat de job niet meer beschikbaar is. Dit gebeurde al meerdere keren.

De andere keer hadden ze een job in de Spar. Ze beloofden me te contacteren. Na twee weken hoorde ik niets meer, en ben ik hen zelf terug gaan opzoeken. Daar wisten ze plots niets meer over die vacature…

Ik ben me ook al zelf eens gaan aanmelden in de CoolCat, maar daar heb ik niets meer van gehoord.

En houden ze rekening met je verwachtingen en wensen?

Nee. Je moet eigenlijk constant zelf met voorstellen komen, anders geven ze enkel voorstellen die niets met je verwachtingen en wensen te maken heeft. Ze deden al enkele voorstellen, maar ze houden geen rekening met het feit dat ik bijvoorbeeld geen rijbewijs heb. Ik wil al zolang een rijbewijs, maar kan dat niet betalen. Ik wil dus werk vinden in de regio Oostende. Ik krijg soms van die automatische smsjes om in Brussel, Antwerpen of Gent te gaan werken.

Als ik dan de volgende keer langsga in het interim-kantoor, zeggen ze me: “Je hebt toch een sms gekregen?” Wanneer ik antwoord dat dit veel te ver voor me is, zeggen ze steeds weer: “Wil jij eigenlijk wel werken?”

Of ze weten ook dat ik in de non-food sector wil verkopen. Dan stellen ze me voor om in een bakkerij te gaan kuisen.

Ik voel me echt minderwaardig, misschien ligt dat wel aan mijn donkere huidskleur.

Waarom voel je je minderwaardig?

Ze bekijken me steeds met een scheef oog. Als ze –telkens opnieuw- vragen als ik deeltijds of voltijds wil werken, zeg ik deeltijds. Dan is hun antwoord steeds weer: “Deeltijds? Waarom?! Wil je niet werken misschien?!” Ten eerste moeten ze dat niet weten waarom, ze moeten gewoon werk zoeken. En ten tweede, mijn mama is al drie jaar ziek, dus moet ik heel veel voor mijn kleine zus zorgen, waardoor voltijds werken nog niet lukt zolang mama niet genezen is. Maar dat moeten zij niet weten toch? Ik heb één keer voltijds gezegd, omdat ik bang was voor hetzelfde antwoord te krijgen als altijd. Weet je wat hun antwoord was? Sorry hoor meisje, maar er is bijna geen plaats om voltijds als verkoopster aan de slag te kunnen, bijna alle verkoopsters werken nu halftijds. Och, ’t is nooit goed wat je zegt, ze hebben wel altijd een antwoord klaar.

En heb je al even gewerkt?

Ja, ik heb even in ShoeDiscount gewerkt. Daar werkte ik met weekcontracten. Ik ben dit blijven doen tot ik ontslagen werd, maar ze hebben me daar nooit volledig uitbetaald. Ik kreeg niet het nettoloon dat me beloofd werd.

Een ander keer heb ik ook nog toegezegd voor een job waar ik bestellingen mocht opnemen, dat zag ik wel zitten. Ik ging ernaar toe, en moest daar plots broodjes bakken, maar dit stond niet in mijn functieprofiel. Ik ging dan maar eens terug naar Adecco om te vragen hoe het kwam dat ik daar broodjes moest bakken in plaats van bestellingen op te nemen. Daar zeiden ze me dat ze van niets wisten. Ik zei hen dat ik dat wel een week zou uithouden, maar dat ik verwachtte dat zij er binnen de week voor zouden zorgen dat ik de bestellingen kon doen. Na een week stond ik daar nog steeds broodjes te bakken, dus ging ik terug naar Adecco. Hun antwoord was dat ze daar niets meer konden aan veranderen. Ik heb dit dan nog even volgehouden, maar werd daar echt ongelukkig omdat dit echt niets voor mij was.

Na drie jaar kennen ze je nu toch al in de interim-bureaus?

Wel, ik kom er wekelijks binnen, maar niemand herkent me. Niemand weet ook dat ik ingeschreven ben, want ze vragen me telkens opnieuw het dossier in te vullen, voor eventuele veranderingen (steeds diezelfde vragen die ik al vanbuiten ken). Ik vraag me af wat ze met die dossiers doen. Ik heb het gevoel dat ze me misschien liever zien gaan dan komen. Bij T-Interim ben ik echt geschrokken. Ik stond er twee dagen na elkaar en niemand herkende me nog toen ik binnenkwam. De computer is hun beste vriend. Ze kijken enkel naar hun scherm, maar kijken bijna nooit recht in m’n ogen. En dan begint dat cassetterecordertje weer te spelen… Voor hen ben je enkel een blad papier met een nummer. ’t Zijn kiekens zonder kop die daar zitten! God, ik ben woedend, het vergt zoveel energie van me.

Je woont nog thuis?

Nee, ik woon bij mijn vriend. Hij is ook 22 jaar en werkt in SportWorld. Maar het wordt heel lastig in onze relatie doordat ik geen werk heb. Ik heb op het punt gestaan tegen hem te liegen dat ik werk had, dan zou ik vroeger opstaan om te doen alsof. Maar liegen is niet goed, dan ben ik alles kwijt. Het lijkt verspillende energie. Ik zit er helemaal door en voel me niet meer goed in m’n vel. Ik krijg 150 euro per maand dopgeld. Maar dat geeft me een gevoel van afhankelijkheid t.o.v. m’n vriend. Ik ben hopeloos en gefrustreerd. Ik ken alle interimbureaus binnenin helemaal vanbuiten, alle affiches enz. die er hangen ken ik uit m’n hoofd. Ik heb al uren ‘versleten’ in de interimbureaus met wachten, wachten, wachten,… Ik kom niet meer naar buiten, begin me helemaal op te sluiten. Ik wil en we moeten er iets aan doen!”

Ken je nog mensen die in hetzelfde schuitje zitten?

Ja hoor! Mijn zus en veel vriendinnen van me, die ook verkoop studeerden, komen allemaal hetzelfde tegen. Ik ga ze zeker vertellen dat ik met jou gepraat heb. Ik ga zeker over onze ontmoeting vertellen. Misschien kunnen we er eens verder met ons allen samen over praten? Het doet me goed mijn hart eens te luchten.