oostende

L. 19 jaar: een klote wereld, de interim-wereld!

Ik zie een jongen al na één minuut nadat hij binnenging in Konvert Interim, weer naar buiten lopen en het geluid van de dichtsmijtende deur achter hem was al duidelijk genoeg...

Dag jongen. Amai, jij bent rap terug buiten.

Och, strontmadammen. Met hun belachelijk kapsel op de koop toe.

Oei, viel het niet mee?

Pff, ik kom daar binnen, ze ziet me nog maar en zegt al direct dat ze enkel maar een vacature vrij heeft om schoenen te poetsen. Sorry hoor, maar schoenen poetsen zie ik wel niet zitten hé. 't Is daarom, ik ben direct vertrokken en heb de deur achter me dichtgesmeten.

Ja, ik zag het.

't Is toch waar zeker?! Ik heb mijn diploma en vind maar geen werk met die stomme interimbureaus!

Welk diploma heb je?

Ik heb sinds juni het diploma van 'Koken'. Liefst zou ik in een restaurant werken als kok. Maar ik hoop er nu al 7 maanden op. Maar de laatste tijd verdwijnt die hoop helemaal. De enige plaats waar ik nu kook, is thuis voor mijn moeder en mijn kleine zusje.

Waarom verdwijnt de hoop om kok te worden?

Kijk, ik ben ingeschreven in alle interimbureaus van Oostende en Brugge, en overal redeneren zij hetzelfde: Koken is restaurant, dus restaurant is opdienen. Ze geven me enkel voorstellen om op te dienen, maar dat is niet wat ik wil. Maar soit, ik ben ondertussen van het koken afgestapt, en sta open voor vacatures om in de fabriek of in de verkoop te werken. Als ik maar werk heb...

Dus je bent in die 7 maanden nog nergens aan de slag kunnen gaan?

Nee nee, ik heb wel al gewerkt.

Eerst heb ik in juli in Plopsaland gewerkt. Het interimbureau had me gezegd dat dit voor drie maanden was, 3 keer een maandcontract. Maar uiteindelijk ben ik daar maar een maand mogen blijven. Maar vraag me niet waarom, want ik weet het zelf niet.

Daartussen eens een dag hier, een andere dag daar... En dit telkens met dag- of weekcontracten.

En nu laatst, in november, kreeg ik de kans om in een fabriek te werken. Maar ik heb dat daar maar twee weken volgehouden. Ik ging daar echt kapot, want werd daar enorm gepest door mijn baas. Die baas was een dikke vette racist, schold me constant uit en pestte me de hele dag door. Toen werd het me plots te veel. Ik trok mijn werkkledij uit en smeet het naar mijn baas. En sindsdien wil Addecco me geen werk meer geven. Ze zeggen dat ik 'te agressief' ben op de werkvloer. Het enige wat voor hen belangrijk is, zijn hun bedrijven. Ze luisteren nooit naar onze verhalen.

Word je daar dan niet ontzettend boos van?!

Ja, tuurlijk wel. Kijk, ik heb drie hele goeie vrienden die in dezelfde situatie zitten als ik. Maar ik ben de enige die mij kan bedwingen. Ik hou niet van ruzie en agressie. Mijn vrienden overwogen zelfs eens om de muren en de ruiten van de interim-bureaus in te slaan. Gelukkig heb ik ze kunnen tegenhouden...

't Is gewoon een klote wereld, de hele interim-wereld!

Hoe bedoel je?

Ik bedoel zoveel. Ten eerste al het feit dat ze allemaal zo hypocriet zijn. De eerste keer dat ik me in de interimkantoren ging inschrijven, had ik écht een goed gevoel. Ze waren vriendelijk, ze maakten m'n dossiers op en ze zeiden dat ze me zouden terugbellen.. Wel, ze hebben me zo goed als nog nóóit opgebeld! Ik ga dan telkens zelf naar hen toe. Soms herkennen ze me niet, ook al ga ik daar elke week. Soms herkennen me ze wel en kunnen dan al zeggen na enkele seconden: “Sorry, er is geen werk, kom nog eens terug.” Ze vragen zelfs niets méér. Echt, hoe meer ik ga, hoe arroganter ze doen ten opzichte van mij.

Papieren, papieren, papieren. Als hun computer maar gevuld is!

En dan nog iets! Soms denk ik dat ze mijn 'kop' gewoon niet kunnen zien, want ze kiezen wie ze wel en wie ze niet een job geven. Enkele weken geleden was er een vacature waar ze 6 mensen zochten om in een fabriek te werken. Ik hoorde dat de jongen die voor mij zat in de wachtzaal daar mocht beginnen. Maar wat ik ook hoorde was dat de interimconsulente zei dat hij de eerst van de 6 was. Ik was natuurlijk dolgelukkig! Toen ik aan de beurt was, vroeg ik ook naar die vacature zoals van de jongen. Toen zei de consulente dat alles al bezet was. Maar ik zei dat ik gehoord had dat ze tegen die jongen zei dat hij de eerste van de zes was. En weet je wat ze toen antwoordde?! “Ja maar, deze job is niets voor jou.”

Pff, dat is altijd hetzelfde: Hoop, wanhoop, hoop, wanhoop,... Ze geven je iedere keer valse hoop!

Ben je al zo veel wanhopig uit de interimkantoren gekomen?

Ja hoor. Eens mocht ik beginnen in een hotel om te koken. Ik was de gelukkigste mens ter wereld toen ik het hoorde! Het interimkantoor belde dat ik daar de volgende dag naartoe mocht. Ik kwam daar vol enthousiasme toe, en bleek dat dit een fout was. Hij had al enkele maanden iemand aangenomen. Er is echt veel onduidelijkheid tussen de interimkantoren en de bedrijven.

En dan had ik nog een andere keer bijna hetzelfde. 's Namiddags belde het interimkantoor dat ik de volgende dag bij hen mocht langskomen omdat ik een contract mocht tekenen om in een restaurant aan de slag te gaan. Toen ik daar de volgende dag was, zei de interimconsulente me dat de job de avond ervoor ingevuld was geworden. Is dat dan gebeurd tussen de telefoon naar mij en hun sluitingsuren? Ik weet het niet... Verdomme, en dan had ik eindelijk misschien eens de kans om langdurig ergens te werken.

Ja, hoe zit dat met de jobs waar je maar voor enkele dagen moest werken?

Och, das ook echt kut hé. Het 'klotigste' aan die kortdurende jobs is dat je zo nooit kan groeien in een job. Maar ook de ervaringen op de werkvloer zijn minder fijn. Als interimair val je er tussenuit als je daar toch maar voor enkele dagen moet gaan werken. Ze bekijken me dan scheef en willen geen gesprek met me aangaan. Je voelt dat de collega's daar een band hebben, en dat je er dan als vreemde eend tussen komt.

Maar mijn allergrootste droom blijft toch om ooit profvoetballer te worden. Ik speel nu voorlopig bij VG Oostende. Sinds vorig jaar speelde ik bij de beloften van Standard. Maar sinds papa gestorven is niet meer. Hij was mijn grootste supporter, maar nu geraak ik geen drie keer per week meer naar Luik.

L., ik hoop dat we je ooit nog zien schitteren op het voetbalveld. Merci voor de babbel.

Jij bent bedankt. En nu heb ik ook weer wat bijgeleerd, ik kende de KAJ ervoor nog niet.