Belofte maakt schuld

Belofte maakt schuld

Analyse Interims Vilvoorde

Of ik morgen kon beginnen? Natuurlijk kon ik dat, hoe sneller hoe liever! Dus stond ik even later buiten met een contract op zak. 10 minuten later belden ze mij al terug: “Je mag dat contract verscheuren en wegsmijten.” Ze hadden namelijk al iemand aangenomen...

De talloze jongeren die dagelijks aan de interimkantoren van Vilvoorde staan om werk te zoeken krijgen het soms hard te verduren. Dag in dag uit slijten ze hun broek en trachten zich met hart en ziel te verkopen aan de interim-consulenten. Alles wordt uit de kast gehaald: mooiste kleren aan, haar netjes geknipt, cv op zak en hun speech voorbereid. Deze jongeren weten hoe het gaat. Ze zijn hier niet voor de eerste keer. Sommigen zoeken al maanden, zelfs jaren naar werk. Toch valt het af te lezen op hun gezicht: ze zijn zenuwachtig. Wordt het vandaag de grote dag?

Uit onderzoek en bevraging bij tientallen jongeren is gebleken dat een job vinden bij de Vilvoordse interims verre van vanzelfsprekend is. Hoewel de vitrines vol hangen met vacatures “met optie vast” wijst de realiteit wel anders uit. De jobs blijken soms niet eens te bestaan. Wanneer jongeren er naar vragen zijn ze vaak al ingenomen.

Waarom hangt dan die vacature voor heftruckchauffeur aan het raam? – Die job is al ingenomen. We zullen ze subiet verwijderen als we even tijd hebben. - Ik heb het in het oog gehouden, een maand later hing ze er nog steeds!

Andere interims hebben het over “voorbeelden van wat ze zoal aanbieden”. Maar deze misleidende reclame zorgt ervoor dat langdurig werkloze jongeren moeten opboksen tegen de algemene opinie: “Wie werk wil, zal werk vinden!” Dit blijkt niet te kloppen. Een grote meerderheid van, vaak laag geschoolde, jongeren is helemaal niet op zoek naar één specifieke job. Ze hebben de luxe dan ook niet om te kiezen.

Ik heb geen andere keus. Ik moet blijven proberen, hoewel mijn vriendin vaak zegt dat ik zot ben dat ik er nog naar toe ga. Ik heb geld nodig, 't is dringend! Ik heb het al gezegd, als ik niet oppas, sta ik binnenkort op straat!

Intussen worden ze verleid met slogans als “Hier krijg je een persoonlijke opvolging” en “Wij helpen je aan vast werk”, beloftes die ze vaak niet kunnen waar maken. Jongeren moeten zich soms verschillende keren opnieuw inschrijven en dit gebeurt meer en meer online. In het kantoor zelf geraken ze soms niet verder dan de balie, waar ze terug naar huis worden gestuurd met dat eeuwige zelfde zinnetje: “We bellen je nog.” Een grote bron van frustratie. Velen geven immers aan dat ze nog nooit zijn teruggebeld. Het vertrouwen is m.a.w. ver te zoeken.

De lat wordt hoog gelegd. Van de jongeren wordt verwacht dat ze perfect meertalig zijn, over een voertuig beschikken, flexibel zijn, etc. Ook moeten ze zich aan allerlei testen onderwerpen, soms verschillende keren opnieuw. Wat staat daar tegenover? Je zou verwachten dat een perfect afgelegde test uitzicht biedt op een job. Het tegendeel is waar. Ook in dit geval moet men geluk hebben om er nadien nog iets van te horen. Bovendien is die eis van perfectie iets dat niet altijd terug te vinden is bij de interims zelf. Ook daar loopt het al eens fout en dan kan men soms lang wachten op loon, maaltijdcheques, opvolging, etc. Jongeren worden naar bedrijven gestuurd zonder dat men op de hoogte is van hun komst. Of ze krijgen te horen dat er werk voor hen is, om dan toe te komen op het bedrijf en vast te stellen dat ze niet alleen zijn en er een selectie zal plaatsvinden tussen verschillende kandidaten.

Via Adecco heb ik ook eens een paar weken in zo'n callcenter gewerkt. Maar ze hadden mijn geld per ongeluk op een verkeerde rekening gestort. Drie maand heb ik op mijn geld moeten wachten en dat ging om 900 euro hé! Ik moest trouwens alles zelf regelen: zelf de bank contacteren, zelf die mens waar ze het geld naar hadden gestort contacteren, terwijl het hun fout was! Wij moeten allemaal perfect zijn, maar die interims die mogen zoveel fouten maken als ze willen!

Anderen zijn er uiteindelijk wél in geslaagd om werk te vinden. Maar ook dan zijn ze nog niet uit de problemen. De jongeren gaan vaak aan de slag met dagcontracten. Dit kan twee dingen betekenen: ofwel wordt hen gevraagd iemand te vervangen ofwel moeten ze inspringen waar de productie tijdelijk verhoogd is. Dit betekent dat de werkkracht na één dag of enkele dagen in vele gevallen opnieuw kan beginnen zoeken. In het andere geval wordt de jongere op “stand-by” gezet. Dit houdt in dat hij al zijn dagen of avonden moet vrij houden omdat hij op elk moment gebeld kan worden voor een opdracht. Wanneer het werk er niet is, wordt hij uiteraard ook niet betaald.

Het is lastig! Soms roepen ze u op dezelfde dag nog op om te komen werken. Als ik afspreek met vrienden, moet ik er altijd bij zeggen dat ik op stand-by sta, dus het kan altijd zijn dat ik op de laatste moment moet afzeggen om te gaan werken. Plezierig is dat niet. Er komt dan nog eens bij dat ik een nachtshift draai: van 18u tot 22u. Mijn avonden zijn dus altijd “bezet”, hoewel ik lang niet altijd kan komen werken.
Toen ik na een jaar ging vragen achter een vast contract, heeft de baas mij gezegd dat ik er 3 jaar moest werken eer ik een contract zou krijgen. Maar één van mijn collega's werkte daar al 5 jaar en die had ook nog altijd geen contract! Ik ben geen sans-papiers uit Afrika hé, ik ben opgegroeid in Vilvoorde, waarom zou ik geen contract krijgen? Ik had toch ervaring opgedaan en ze waren content van mij! Maar nee, alleen met dagcontractjes kon ik daar nog wat komen werken. Ik ben bij T-interim gaan horen wat ze daarop te zeggen hadden, maar ze konden er niets aan doen. – Er is te weinig werk, je zal het moeten stellen met wat er is. – Op het einde lieten ze mij altijd maar voor een dag komen en dan mocht ik weer een dag thuis blijven.

Jongeren die in deze situatie verkeren, hebben geen zekerheid over hun toekomst. Een eigen leven opbouwen, alleen gaan wonen, reizen, etc., deze dromen worden ondermijnd door het gebrek aan vast werk. Bovendien kunnen ze zichzelf onmogelijk ontplooien in een job waar ze maar voor een paar dagen aan de slag kunnen.

Zo heb ik twee dagen in de keuken van het hospitaal in Vilvoorde gewerkt en dan weer drie dagen op de luchthaven bij Brucargo. Probeer zo maar is kennis te maken met uw collega's! En tegen dat je ingewerkt bent, hebben ze u niet meer nodig!

Met de interimactie in Vilvoorde wil de KAJ hier verandering in brengen!